maxime pro remedio anime sue, manumisisset, ac perpetue libertati tradidisset, ita, ut ubicunque, uel apud quoscunque manendi, seu residendi uoluerit, liberam habeat facultatem. Obligando se idem Saulus, quod quicunque processu temporum eundem Johannem inpetere uellet, uel uexare, racione libertatis sue: extunc idem et sui successores tenerentur expedire proprijs laboribus et expensis. In cuius rei testimonium presentes concessimus litteras, sigilli munimine roboratas. Datum Dominica proxima post festum sancti Martini confessoris, Anno domini M°. C°C°C°. Nono.
Sigillum e rubro serico pendebat. Orig. evanidum in Arch. Cap. Poson. publ. Capsa 14. fasc. 23. Nr. 26.A.
675.
1309. 22. Nov. - Conventus Cruciferorum Strigon. Martinum Sartorem palacium suum Strigon. titulo non persoluti a multis iam annis census annui, Capitulo Strigon. cessisse testatur.
Nos frater Nicolaus, magister Domus Hospitalis et Conuentus Cruciferorum ecclesie sancti Regis Stephani de Strigonio significamus, quibus presentes ostendentur, vniuersis, Quod Martino sartore filio Mathei, iobagione videlicet Honorabilium virorum, Capituli Strigon. in parochia sancti Laurencij, ab una parte, et magistro Blasio, Canonico et procuratore eiusdem Honorabilis Capituli ecclesie Strigon., ab altera, coram nobis personaliter constitutis, idem Martinus dixit et confessus est uiua uoce, quod Palacium quoddam, in terra eiusdem Capituli a parte Septemtrionali iuxta forum in Ciuitate Strigon. existens, quod a Domina Grecia, Sorore magistrorum Herbordi et Ibur, pro septuaginta duabus marcis de consensu et permissione dicti Capituli empcionis titulo comparauerat, pluribus annis retroactis tenuit et possedit. Cuius racione dicto Capitulo nomine pensionis seu census debiti duas marcas et fertonem soluere debuerat annuatim, prout in litteris Priuilegialibus eiusdem Capituli, exinde confectis, contineri asserebat. Verum quia processu temporis, Regni tribulacionibus crebro inualescentibus, ad miserabilem inopiam et inestimabilem egestatem adeo idem Martinus deuenerat, ut uix sustentacionem vite duceret aliqualis, feudum seu pensionem, quibus ex debito paccionis tenebatur, ut premissum est, soluendi facultatem et satisfaciendi supradicto Capioilo minime haberet, deficientibus eciam sibi vite necessarijs, ipsum debitum non solutum a retroactis temporibus in tantam sumpmam pecunie excreuit, vt precium supradicti Palacij quasi in dupplo excedere videbatur; idcirco prefatus Martinus ad cor reuersus et se recognoscens, ac considerans debitam satisfaccionem se inpendere non potuisse nec posse, propter quod ipsum Palacium